Strona pełni charakter katalogu naszych win z cenami detalicznymi, sklep on-line jest w fazie testów i nie jest jeszcze dostępny.

Filtrowanie win

Włączone filtry:

Nowe produkty

Szczep Jest 285 produktów.

Podkategorie

  • Airen

    Airen (Airén) - ten rdzenny hiszpański szczep to jedna z najbardziej niepozornych odmian na naszej liście. Wina robione z Airen nie są szczególnie spektakularne. Charakteryzują się średnim ciałem, delikatną owocowością oraz niewysoką kwasowością. Na etykietach nieczęsto spotkamy szczep Airen, a mimo to... jest to najszerzej uprawiana biała odmiana winnej winorośli na świecie! Wynika to z tego, że spora część upraw wykorzystywana jest do produkcji innej niż wina (głównie hiszpańska brandy). Większość upraw znajduje na hiszpańskich równinach, a wino z tego szczepu jest najczęściej składnikiem win kupażowanych.

  • Barbera

    Barbera – czerwona włoska odmiana, zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji powierzchni nasadzeń czerwonych szczepów we Włoszech. Pochodzi z Piemontu, a więc krainy Barolo, i w przeciwieństwie do szlachetnego Nebbiolo uważana jest za „wino ludu”. Wino z Barbery ma pełne ciało, niższe taniny oraz wysoką kwasowość, jest tańsze i najczęściej pije się je młode. Wyjątkiem są wina z najstarszych winnic w apelacji Asti oraz Alba, gdzie produkuje się cięższe wina o większej zawartości tanin i intensywnym owocu. Winiarze z Piemontu często używają w produkcji Barbery beczkę dębową, która nadaje winu złożoności i wydłuża jego potencjał starzenia.

  • Bianca

    Bianca – szczep będący międzygatunkową krzyżówką winorośli, a więc nie jest to przedstawiciel gatunku winorośli właściwej (winnej). Wyhodowano go we wczesnych latach 80 w Egerze na północy Węgier. Bianca charakteryzuje się wysoką odpornością na mróz i choroby, dobrze rośnie również na słabszych glebach. Uprawia się ją w regionach o wymagających warunkach uprawnych, w Rosji, Polsce czy na Węgrzech. Daje wina dobrej jakości, o lekkiej, owocowej charakterystyce.

  • Blaufrankisch

    Blaufränkisch, Kékfrankos – czerwona odmiana winorośli rozpowszechniona przede wszystkim w Europie Środkowej, szczególnie w Austrii oraz na Węgrzech, gdzie pod nazwą Kékfrankos jest jednym z głównych składników słynnego Egri Bikaver. Poza Egerem największe uznanie zdobywa Blaufränkisch w austriackim Burgenlandzie. Wino z tej odmiany jest zazwyczaj średniej budowy, osadzonej na strukturze owocu, posiada stosunkowo wyraźne taniny oraz pikantne wykończenie, spójnie wpisując się w charakterystykę austriackich win czerwonych. Dobrze reaguje na starzenie w beczce z wiekiem zyskując na bujności i subtelności.

  • Cabernet Franc

    Cabernet Franc -  ten stary francuski szczep pochodzący z Bordeaux jest znany przede wszystkim jako genetyczny rodzic tak popularnych odmian jak Cabernet Sauvignon, Merlot czy Carmenere. W butelce najczęściej spotkamy go w kupażach (zwłaszcza z Bordeaux i Doliny Loary) jako część mieszanki. Odmianę uprawia się właściwie na całym świecie. Na jednoszczepowe wina z Cabernet Franc postawił w ostatnich latach mocno niewielki region z południa Węgier – Villany i nie bez powodu wina te zdobywają coraz szersze uznanie wśród europejskiej publiczności. Wino z Cabernet Franc charakteryzuje się średnim ciałem, średnimi taninami oraz podwyższoną kwasowością. Dominują nuty wiśniowo-śliwkowe, podbite akcentami pieprznymi. Wszystko to sprawia, że Franc jest bardzo uniwersalnym winem jeśli chodzi o parowanie z jedzeniem.

  • Cabernet Sauvignon

    Cabernet Sauvignon - tak jak w białych winach główną odmianą jest Chardonnay, tak wskazując uniwersalność klimatyczną Cabernet Sauvignon można mówić o nim jako o światowym czerwonym szczepie numer jeden. Występuje on w wielu regionach winiarskich na czele z francuskim Bordeaux wchodząc w skład bordoskiej trójki wraz z Merlotem i Cabernet Franc. Nadaje winom ładunek tanin, pikantność i charakter. Jedno szczepowy Cabernet Sauvignon to wino wyraziste, uniwersalne, bardziej złożone niż proste oraz w przypadku najlepszych o sporym potencjale dojrzewania - 5 - 7 lat. Doskonale pasuje do wołowego gulaszu, gotowanych mięs oraz steków od medium po well.

  • Carignan

    Carignan – klasyczny francuski czerwony szczep, dający wina uważane za wyjątkowo uniwersalne jeśli chodzi o łączenie z jedzeniem. Uprawiany jest głównie na południu Francji, przede wszystkim w Langwedocji, gdzie w apelacjach takich jak Côtes Catalanes, Corbières, Minervois jest podstawowym składnikiem win kupażowanych. Co ciekawe, odmiana występuje też dość szeroko w takich krajach jak Algieria, Maroko czy Tunezja, gdzie została sprowadzona przez Francuzów. Występuje także w Hiszpanii, gdzie jego lokalna nazwa to Mazuelo. Niegdyś niezbyt ceniony, dziś Carignan szeroko używany jest w gastronomii. Predysponuje go do tego jego zrównoważony profil smakowy -  bez gorzkiej taniny, a zatem wino zwykle działa bardziej jak składnik potrawy. Wina z Carignan oferują intensywnie owocowy bukiet wzbogacony nutami ziemisto-mięsnymi oraz przyprawowymi (anyż, cynamon, kumin). Dobrze łączy się praktycznie z wszystkimi mięsami, Goudą lub Parmezanem oraz grillowanymi warzywami.

  • Carmenere

    Carmenere (Carménère) – mówisz: Carmenere, myślisz: Chile. To właśnie tam rośnie ponad 3/4 światowego areału tej czerwonej odmiany. Do Chile przywieziono je z Bordeaux jeszcze w XIX w., ale aż do połowy lat 90 XX w. myślano, że jest to... Merlot! Dopiero badania DNA wykazały, że mamy do czynienia ze starą francuską odmianą. Błąd w rozpoznaniu jest o tyle zrozumiały, że oba szczepy nie tylko podobnie wyglądają, ale i smakują. Z Carmenere najczęściej robi się wina łatwe w piciu, soczyste, o średniej budowie, uderzające aromatami malin, truskawek i jagód połączonych z bardzo charakterystyczną nutą paprykową. Na stole łączy się z mięsami w ziołach, z jarmużem, włoską kapustą oraz papryką.

  • Chardonnay

    Chardonnay to najbardziej spopularyzowany szczep białego wina. Występuje praktycznie we wszystkich regionach winiarskich, gdzie uprawiane jest wino. Największą popularnością cieszy się we Francji, gdzie w Burgundii powstaje z niego Chablis, zaś w Szampanii używany jest jako wino bazowe do produkcji Szampanów. Poza tymi regionami daje fantastyczne wina w Katalonii, Adydze, w Egerze czy Burgenland. Łączy w sobie dwa światy win - wytrawnych o wysokiej kwasowości i subtelności oraz beczkowanych o sporej aromatyczności i złożoności. Generalnie, to win złożone i wyraziste, nierzadko o wyższym alkoholu. Polecamy je z mięsami. Głównie z bogatymi daniami na bazie ryb ale także drobiu i wieprzowiny. Temperatura podawania tego wina wynosi około 10 stopni Celcjusza. Jakościowe Chardonnay wykazuje potencjał dojrzewania na poziomie 3 - 5 lat i może być dekantowane.

  • Corvina

    Corvina – Corvinie zawdzięczamy istnienie jednego z najsłynniejszych włoskich win, Amarone, którego jest głównym składnikiem. Jest to bardzo stara, czerwona odmiana winorośli pochodząca z Włoch i uprawiana tam prawdopodobnie już od czasów starożytnych. Praktycznie cała światowa uprawa koncentruje się we włoskim regionie Veneto, a zwłaszcza w apelacji Valpolicella, gdzie produkuje się z niej Valpolicellę Classico, bogatsze Ripasso i wspomniane superintensywne Amarone. Poza Valpolicellą używa się jej do produkcji m.in. Bardolino. Corvina daje wino dość lekkie, o wiśniowo-owocowym smaku, ciemnorubinowej barwie i średniowysokiej kwasowości. W wersji podstawowej jest idealnym partnerem klasycznej włoskiej pizzy.

  • Cserszegi fuszere

    Cserszegi Fuszeres – czy jest to najtrudniejsza do wymówienia nazwa szczepu winorośli na świecie? Tego nie wiemy, ale jest to wielce prawdopodobne. Cserszegi Fuszeres pochodzi z Węgier i  powstał w wyniku skrzyżowania się innej węgierskiej odmiany Irsai Oliver z Traminerem. Daje wina o niewysokiej kwasowości, o słodkim i intensywnym aromacie owoców tropikalnych. Z tego powodu może być alternatywą dla win robionych z Traminera. Ze względu na wysoką aromatyczność najlepiej na stole będzie się łączył z delikatnym białym mięsem, owocami morza i świeżymi daniami kuchni orientalnej.

  • Dolcetto

    Dolcetto – nazwę można przetłumaczyć z włoskiego jako „małe i słodkie”. Coż, ktoś zrobił chyba sobie żart bo owoce Dolcetto nie są ani specjalnie małe, ani słodkie. Nie zmienia to jednak faktu, że robi się z nich świetne wina. Ten czerwony szczep z Włoch uprawia się głównie w Piemoncie, topowym regionie winiarskim Włoch. W przeciwieństwie do najbardziej znanych win Piemontu – Barolo i Barbaresco – Dolcetto zaleca się pić wkrótce po zabutelkowaniu. To ze względu na stosunkową lekkość, niską kwasowość i delikatne taniny. Dolcetto z lepszych stanowisk, po ograniczeniu plenności może dać wina o większej ilości garbników, zdecydowanie bardziej długowieczne, choć nadal mało kwasowe. Wina prawie zawsze mają głęboki, ciemny kolor, a  ich smak przywołuje na myśl jeżyny, śliwki, kakao i czarny pieprz. Łączymy je z ciemnym, cięższym mięsem i grillowanymi warzywami.

  • Dornfelder

    Dornfelder – odmiana, która pokazała światu wina, że Niemcy nie muszą być słynni tylko ze względu na swoje doskonałe wina białe. Ta czerwona odmiana powstała dopiero w latach 50 XX wieku w Niemczech, a dziś uchodzi za niemiecki klasyk. Zajmuje zresztą w tym kraju drugie miejsce pod względem upraw szczepów czerwonych, ustępując jedynie Pinot Noir. Dornfelder to zazwyczaj młode, świeże, mocno owocowe czerwone wino o głębokiej i ciemnej barwie, które wyróżniają spora kwasowość i charakterystyczne aromaty kwiatów (fiołki!), jeżyn oraz przypraw do pieczenia. Dornfelder to także jeden z niewielu szczepów, z których produkuje się wysokiej jakości czerwone wina słodkie. Na stole dobrze łączy się m.in. z pizzą lub pieczonym jasnym mięsem.

  • Enantio

    Enantio – pradawny włoski szczep czerwony, pochodzący z Trentino w północno-wschodnich Włoszech, a dokładnie z niewielkiego regionu Val d'Adige. Znany i ceniony już w starożytnym Rzymie, o czym wiemy z prac Pliniusza Starszego. Przez długi czas uważano, że Enantio jest blisko spokrewnione z Lambrusco, ostatnie badania struktury DNA wykazały jednak, że odmiana jest bezsprzecznie jednym z członków subalpejskiej rodziny winogron, która obejmuje takie szczepy jak Lagrein, Marzemino, Teroldego i inne. Za Enantio stoi ciekawa historia związana z tragiczną plagą filoksery z przełomu XIX i XX wieku. Krzewy tej odmiany rosną na piaszczystych glebach, które utrudniały przemieszczanie się szkodnika. Dlatego też Enantio jest jednym z bardzo niewielu szczepów, które oparły się wyniszczającej zarazie. Jednoszczepowe wina z Enantio prezentują ciemną, głęboką barwę, dość wysoką kwasowość i aromaty kwiatów i ciemnych owoców. Użycie dębowej beczki uwydatnia przyprawowy charakter wina.

  • Furmint

    Furmint - król win Tokaju jest jeden. To szczep, o wielu twarzach potrafiący przemienić się z ultra wytrawnego wina, poprzez Off-dry i Szamorodni w najlepsze wino słodkie świata, czyli Aszu. Tą różnorodność w Tokajskim regionie zapewnia mu zróżnicowana szkoła winiarska, a co za tym idzie metody produkcji wina - nowoczesną i tradycyjną. To także zasługa doskonałego tokajskiego Terroir, gdzie na każdym kroku mamy do czynienia z idealną dla winorośli skałą wulkaniczną. Odmieniane tu przez wszystkie przypadki hasło Tokaj jest na stałe wpisane w historię Furminta - szczepu endemicznego, występującego w tak często tylko tutaj. Ciekawostką jest więc to jak możemy go scharakteryzować - do czego porównać. Tu nasuwa się skojarzenie z Rieslingiem - królem wszystkich białych win. Pozwólmy im królować i cieszmy się najciekawszą endemiczną odmianą Węgier.

  • Garganega

    Garganega – jest jedną z ważniejszych białych odmian winorośli uprawianych we Włoszech. Rośnie głównie w Wenecji Euganejskiej, w północno-wschodniej części kraju. Aby wino z Garganegi było wysokiej jakości, konieczne jest ograniczanie jej plenności. Największą sławę Garganega zdobyła dzięki winu Soave, którego jest podstawą. Daje lekkie, wytrawne wina w stylu Pinot Grigio lub Sauvignon Blanc. Charakterstyczne dla Garganegi są aromaty mandarynki, melona i prażonych migdałów. Wina z odmiany mają kilkuletni potencjał dojrzewania, w czasie którego zyskują dodatkowe walory smakowe. Na stole świetnie komponuje się z włoskimi daniami: owocami morza, gnocchi czy risotto.

  • Gewurztraminer

    Gewurztraminer – jedna z najbardziej oryginalnych i wyjątkowych odmian używanych w produkcji wina. Gewurztraminer, Traminer, Traminer Aromatico – to synonimy starego, szlachetnego międzynarodowego szczepu. Dlaczego jest wyjątkowy? Wyróżnia go przede wszystkim intensywny i charakterystyczny aromat płatków róży, liczi i mieszanki tropikalnych owoców. Również smak jest nietuzinkowy – wino ma niską kwasowość, często zostawia się w nim nieco więcej cukru resztkowego, ma zazwyczaj oleistą strukturę. Gewurztraminer uprawia się na całym świecie, ale do najbardziej znanych należy ten pochodzący z Alzacji we Francji (wybujałe aromaty) oraz z Alto Adige na północy Włoch (wyższa kwasowość). Wino z Gewurztraminera uchodzi za jedno z niewielu potrafiących poradzić sobie dobrze w towarzystwie kuchni tajskiej czy indyjskiej – pełnej aromatów i pozornie wykluczających się smaków.

  • Glera

    Glera – czyli biała odmiana z Włoch, z której robi się Prosecco. Tak zresztą jeszcze do 2009 roku nazywał się też szczep, wprowadzono jednak rozróżnienie w celu ochrony miejsca pochodzenia tego słynnego wina musującego. Dlatego dziś Proscecco to nazwa apelacji w regionie Veneto (Wenecja Euganejska) na północnym wschodzie Włoch. To przedgórze Alp, najbliższym większym miastem jest Treviso a nieopodal leży też Wenecja. Spokojne wina z glery są dość neutralne i wypadają blado, jednak w połączeniu z bąbelkami robi się naprawdę pysznie. Prosecco to lekkie, świeże, bardzo owocowe i przystępne wina musujące produkowane metodą Charmata, różniącą się od metody szampańskiej tym, że fermentacja nie zachodzi w butelce, a w dużym stalowym zbiorniku. Skutkuje to większą świeżością wina, a także ma wpływ na jego cenę. Najlepsze Prosecco to te produkowane w okolicach miejscowości Valdobbiadene i Conegliano – posiadają one oznaczenie DOCG Superiore. Prosecco można pić jako aperitif, z rybami i owocami morza, a my polecamy szczególnie połączenie Prosecco Extra-Dry (ćwierćsłodkie) z szynką parmeńską i melonem.

  • Godello

    Godello – odmiana z Hiszpanii przypominająca trochę Chardonnay, a trochę Chenin Blanc. Dopiero niedawno zwróciła uwagę krytyków i sommelierów i wciąż jest rzadkim znaleziskiem. Godello wraz z czerwoną Mencią są wiodącymi szczepami w mało znanym regionie winiarskim Bierzo na północnym zachodzie Hiszpanii. Pełne minerałów granitowe i łupkowe gleby Bierzo sprawiają, że tutejsze wina są niezwykle aromatyczne i intensywne. Wina produkowanego z Godello powinni spróbować miłośnicy białych win o bogatej stylistyce. Często leżakują w dębowej beczce dając efekt w postaci wina o intensywnym aromacie i kremowym smaku dojrzałych żółtych owoców: złotych jabłek, żółtych śliwek, cytryn, brzoskwini, wszystko owinięte w dębowe nuty drzewne. Godello leżakowane wyłącznie w zbiorniku stalowym charakteryzuje się natomiast świeżymi aromatami cytrusów i nutami kwiatowymi. Na stole dobrze połączy się z m. in. daniami zawierającymi świeże smaki cytrusów lub kolendry.

  • Grenache

    Grenache – czerwona klasyczna odmiana pochodząca z Francji. Szeroko uprawiana zwłaszcza na południu kraju – w Dolinie Rodanu i Langwedocji, a także w Hiszpanii pod nazwą Garnacha (w Katalonii Garnatxa). Zajmuje czwarte miejsce na świecie pod względem wielkości upraw wśród czerwonych odmian. Z Grenache najczęściej robi się wina lekkie, mało kwasowe, ubogie w garbniki, z wyczuwalnymi nutami ziołowymi i dobrą owocowością, co predestynuje tę odmianę do przetwarzania także na wina różowe. Z powodu niezbyt spektakularnej charakterystyki szczep ten dobrze sprawdza się w kupażach z bardziej garbnikowymi odmianami – najczęściej z Syrah lub Carignan. W ostrzejszych warunkach klimatycznych (susza, upał, wiatr) i przy celowym ograniczaniu wydajności Grenache potrafi stworzyć także skoncentrowane i długowieczne czerwone wina. Dobrze smakować będzie z pieczonym mięsem i grillowanymi warzywami.

  • Gruner Veltliner

    Gruner Veltliner – biały szczep winorośli pochodzący z Austrii. W Austrii jest podstawową odmianą (ok. 30% wszystkich winnic obsadzone jest Gruner Veltlinerem) oraz najważniejszym szczepem eksportowym. Jako Veltlinske Zelene występuje także na Słowacji i w Czechach. Najpopularniejsze i najbardziej cenione Gruner Veltlinery pochodzą z Dolnej Austrii: Wachau, doliny Dunaju i okolic miasta Krems. Podstawowe smaki w Grunerze to limonka, grejpfrut i cytryna, podbite charakterystycznymi nutami białego pieprzu. To co jest typowe dla tego austriackiego wina to wysoka, soczysta, wręcz eksplodująca w ustach orzeźwiająca kwasowość, a także duża intensywność aromatów. Doskonała alternatywa dla wszystkich miłośników Rieslinga i Sauvignon Blanc! Na stole świetnie współgra z sushi i świeżymi sałatami.

  • Harslevelu

    Harslevelu – oryginalny, stary węgierski biały szczep winorośli, najbardziej rozpowszechniony w Tokaju, gdzie pełni rolę odmiany wspierającej dla Furminta. Razem obie odmiany stanowią ok. 90% całego areału winorośli w Tokaju. Występuje także w pozostałych regionach na Węgrzech, zwłaszcza w Somlo. Podobnie jak Furmint, nadaje się do produkcji całej gamy win, od wytrawnych aż po szlachetne wina deserowe jak Szamorodni czy Aszu. W wersji wytrawnej wino z Harslevelu jest bardzo aromatyczne, pełne, wręcz oleiste, poza żółtymi owocami dodając akcent ziołowy. Szczep jest podatny na szlachetną pleśń (botrytis) dzięki czemu dodaje w winach słodkich nuty określane jako pikantne, a nawet wędzone. Najbardziej charakterystyczny jest jednak posmak miodu oraz aromaty kwiatowe – bez biały i czarny oraz kwitnąca lipa. Nazwa Harslevelu oznacza zresztą „liść lipy”, odnosząc się zarówno do kształtu liści rośliny jak i aromatów występujących w winie.

  • Hibernal

    Hibernal – międzygatunkowa krzyżówka winorośli wyhodowana w Niemczech w latach 40 XX wieku w celu uzyskania odmiany odpornej na grzyby i szkodniki oraz odznaczającej się mrozoodpornością. Mimo, że Hibernal powstał za naszą zachodnią granicą, to praktycznie wcale nie jest tam uprawiany. Popularność zyskał za to w południowo-wschodnich Czechach oraz w Polsce, gdzie traktuje się go jako alternatywę dla Rieslinga, który dojrzewa kilkanaście dni później. Hibernal daje wino bardzo dobrej jakości, o dobrej ekstraktywności, podobne do wspomnianego już Rieslinga. Nadaje się do wyrobu win półsłodkich, a w sprzyjających okolicznościach atmosferycznych nawet do produkcji win lodowych.

  • Johanniter

    Johanniter – odmiana powstała w wyniku krzyżowania pomiędzy gatunkami winorośli. Wyhodowana w 1968 roku w Niemczech, podobnie jak Hibernal w celu uzyskania rośliny o wysokiej odporności na choroby, grzyby i szkodniki, a także zdolnej dojrzewać wcześniej w chłodniejszym klimacie. Dobrze sprawdza się z tego powodu w Polsce. Daje wino o solidnej strukturze i kwasowości, orzeźwiające, z owocami cytrusowymi na pierwszym planie i jabłkami w tle, w smaku przypominające Rieslinga. Nadaje się do kilkuletniego leżakowania. Na stole dobrze łączy się z owocami morza, drobiem i sałatami.

  • Kadarka

    Kadarka - czerwony szczep winorośli właściwej szeroko uprawiany na Węgrzech i Półwyspie Bałkańskim. Największe jej uprawy znajdują się w Bułgarii, gdzie występuje pod nazwą Gamza. Jest też najczęściej występującą odmianą winorośli na Węgrzech, gdzie do lat 80 XX wieku była podstawowym składnikiem najsłynniejszego, poza Tokajem, wina węgierskiego – Egri Bikaver. Do dziś Kadarka jest dopuszczalnym składnikiem Byczej Krwi z Egeru, jednak w większości została wyparta przez łatwiejszy w uprawie Kekfrankos. Jakościowe wino z Kadarki jest zazwyczaj lekkie, przyjemnie owocowe, z wyraźnymi akcentami malin i truskawek, wzbogacone o akcenty pieprzne i korzenne. Styl wina można porównać do win produkowanych z Pinot Noir, a jej lekki charakter sprawia, że wykorzystuje się ja także do produkcji win różowych.

  • Kekfrankos

    Kekfrankos – węgierska czerwona odmiana winorośli znana głównie w Europie Środkowej, występująca pod wieloma regionalnymi nazwami. Uprawia się ją na Węgrzech, gdzie jest najbardziej rozpowszechniona, a także w Austrii (pod nazwą Blaufrankisch), Czechach i Słowacji (Frankovka) czy w Niemczech (Limberger). Kekfrankos dużą popularność zdobył jako podstawowy szczep słynnego węgierskiego wina – Egri Bikaver (dosł. bycza krew). To czerwone, ciężkie, zazwyczaj wytrawne wino jest wizytówką całego regionu z północy Węgier – Egeru. Wino z samego Kekfrankos jest intensywnie owocowe, ma żywą kwasowość, jest dość ostre i posiada garbniki na średnim poziomie. Typowymi aromatami w Kekfrankosu są wiśnie, jeżyny i leśne jagody. Poddane procesowi starzenie w dębowej beczce zyskuje na subtelności i złożoności. Na stole łączy się dobrze z jagnięciną oraz pozostałymi mięsami z grilla.

  • Koverszolo

    Koverszolo – stara, rzadka, pochodząca z Europy Środkowej biała odmiana winorośli. Pierwsze wzmianki o uprawie Koverszolo pochodzą z XV wieku. Dziś odmiana została niemal zapomniana, uprawia się ja w bardzo małej ilości w Tokaju na Węgrzech, w Rumunii, gdzie nosi nazwę Grasa de Cotnari oraz w Mołdawii. Badania DNA wykluczyły jej pokrewieństwo z Furmintem, z którym długo łączono ten szczep. Historycznie zarówno na Węgrzech, jak i w Rumunii z Koverszolo produkowano słodkie wina. Podatność na botrytis, czyli szlachetną pleśń, predestynował tę odmianę do produkcji najszlachetniejszych słodkich win - Aszu. Dziś w niewielkiej ilości powstają w Tokaju także bardziej wytrawne wina z tej odmiany. Wino z Koverszolo prezentuje przyjemną kwasowość łagodzącą słodycz, nuty moreli, orzechów włoskich i migdałów.

  • Lambrusco

    Lambrusco – jest to odmiana winorośli pochodząca z włoskiego regionu Emilia-Romania, znana z przemysłowej produkcji słodkich i półsłodkich win frizzante, a zatem delikatnie musujących (z mniejszymi bąbelkami niż spumante). Tak naprawdę nazwa Lambrusco odnosi się całej grupy spokrewnionych ze sobą szczepów, spośród których najpopularniejszymi są Sorbara, Salamino i Grasparossa. Pierwotnie z tej starej odmiany z północy Włoch produkowano głównie wina czerwone i wytrawne. Zmieniło się to wraz z rozpoczęciem importu na teren USA wersji słodkiej i musującej (również w kolorach białym i różowym), gdzie wino odniosło gigantyczny sukces do dziś pozostając najchętniej importowanym winem włoskim w Stanach. Musowanie w Lambrusco powstaje, podobnie jak w Prosecco, w wyniku produkcji metodą Charmata. Są to wina delikatne, owocowe, orzeźwiające, o niskiej zawartości alkoholu, wytwarzające podczas nalewania charakterystyczną kolorową piankę. Wina z Lambrusco nie nadają się do starzenia, dlatego pijemy je młode.

  • Malbec

    Malbec – klasyczna czerwona odmiana winorośli wywodząca się z Francji. Niegdyś był jednym z głównych szczepów Bordeaux, dziś pojawia się tam raczej sporadycznie. Wciąż spotkamy go jednak nad Loarą lub w Langwedocji.  Dziś myśląc o Malbecu automatycznie nasuwa się skojarzenie z Argentyną, która odpowiada za 3/4 całkowitej uprawy tej odmiany. Szczególnie cenione są wina z górzystego regionu Mendoza. Malbec zyskał popularność jako łatwe w piciu wino z kategorii bold red, a więc ciężkich, skoncentrowanych win czerwonych. Jest przystępniejszy smakowo, ale i cenowo od swoich odpowiedników wykonanych z Cabernet Sauvignon czy Syrah. Wino z Malbeca jest dobrze zbudowane, o średnich lub wysokich taninach i głębokiej ciemnej barwie. Jest przy tym soczyste, uderza smakiem śliwek i borówek, dodając akcent wanilii, ciemnej czekolady, a w niektórych przypadkach także nutę wędzoną. Najbardziej klasycznym połączeniem kulinarnym jest zestawienie Malbeca ze stekami z wołowiny, zwłaszcza tej pochodzącej z Argentyny.

  • Malvasia

    Malvasia - to winna grupa szczepów, których uprawa w celu wytwarzania win sięga do czasów antycznych. Powszechnie za ich ojczyznę uznawana jest starożytna Grecja. Swoją nazwę bierze od miasta Monemvasiá położonego na Peloponezie. Malvasia najlepiej adaptuje się w klimacie śródziemnomorskim. Jest bardzo rozpowszechnionym na całym świecie szczepem. Obecnie największą popularnością cieszy się we Włoszech. Ale produkowana jest również w Hiszpanii, Portugalii, Grecji, Chorwacji, Słowenii i Stanach Zjednoczonych. Z użyciem szczepu malvasia (zwanego na Maderze malmsey) powstaje wzmacniane wino madera. W wersji wytrawnej powstają z niej wina o charakterystycznym aromacie migdałów i moreli. Czasem dodaje się ją podczas produkcji słodkich win Vin Santo. Daje wina złociste, aromatyczne. Winogrona z tej grupy szczepów nadają się szczególnie do produkcji win musujących, ze względu na dość wysoką zawartość cukrów.

  • Marzemino

    Marzemino - autochtoniczny szczep pochodzący z Trydentu. Drugie obok Teroldego popularne wino Trydentu i w zasadzie nie do znalezienia poza tym regionem. A szkoda, bo szczep ten daje bardzo ciekawe wina o pięknym, rubinowym kolorze. W nosie dominują owoce leśne i fiołki, lekkie nuty ściółki leśnej. W ustach smaki owoców leśnych – jagody, jeżyny – miękkie taniny i delikatna kwasowość. Marzemino ma charakterystyczne nuty ziołowe, wiśniowe i trawiaste. Wina są lekkie i łatwo pijalne.

  • Mataro

    Mataro (Mourvèdre, Monastrell) - to odmiana czarnych winogron, powszechna w Hiszpanii, uprawiana również na południu Francji, gdzie jest m.in. podstawą wielkich win z Bandol. Mataro używa się przeważnie jako jednego ze składników cuvées (win z kilku odmian winogron). Mataro daje wina o bardzo ciemnym zabarwieniu, o mocnej strukturze, bogate w alkohol i taniny, często wymagające długiego starzenia, by pokazać cały swój potencjał. Młode pachną czarnymi owocami (porzeczka, jeżyna), pojawiają się aromaty ziół i pieprzu. Z wiekiem rozwija się bukiet złożony z aromatów konfitur, skóry, trufli, leśnej ściółki, lukrecji i przypraw. Mataro, ze swoim korzennym, ziemistym charakterem i mocną strukturą, jest doskonałym towarzyszem wszelkiego rodzaju grillowanych, pieczonych i duszonych mięs. Lubi dziczyznę, kocha kaczkę (szczególnie gdy jest trochę starszy).

  • Mencia

    Mencia  – czerwony szczep winorośli właściwej, uprawiany głównie w hiszpańskim regionie Bierzo, a także innych regionach płn.-zach. Hiszpanii oraz w Portugalii. W przypadku win młodych pochodzących z tej odmiany, wino pokazuje intensywny malinowy kolor, natomiast starzejąc się w beczce przybierają barwę głęboką, ciemnej dojrzałej czereśni. Delikatne nuty kwiatowe łączą się zazwyczaj z owocami porzeczek oraz jagód. Niektóre wina ze szczepu Mencia posiadają odmienny profil aromatyczny, który związany jest z obecnością roślin, warzyw, a dopiero później owoców i kwiatów. Na podniebieniu potrafią być niekiedy trochę rustykalne, o średniej kwasowości oraz miękkich taninach. Mencia pokazuje w ustach swoją powagę, ale nie natarczywość, daje eleganckie i harmonijne wina o jedwabistym smaku.

  • Merlot

    Merlot – czerwony szczep winorośli wywodzący się prawdopodobnie z rejonu Bordeaux. Jest spotykany w niemal we wszystkich krajach winiarskich na świecie, będąc równie popularną odmianą co Cabernet Sauvignon. W porównaniu z Cabernetem Merlot dojrzewa wcześniej i daje wina mniej taniczne, mniej kwasowe, a bardziej owocowe. Z Merlota tworzy się wino, które jest znakomite do picia – łagodne dla podniebienia, o przyjemnym kolorze i lekko słodkim zapachu. Wina produkowane z Merlot uprawianego w cieplejszym klimacie lub zbierane po osiągnięciu pełnej dojrzałości gron charakteryzują się mocnym i czystym aromatem owoców takich jak jagoda, jeżyna, wiśnia czy śliwka oraz wonią dżemu zrobionego z tychże owoców. Możemy też w nich znaleźć nutę kwiatową, a w szczególności zapach fiołka. Z biegiem czasu owocowe aromaty zdominowane zostają przez interesujący zapach karmelu, grzybów i suszonych ziół.

  • Montepulciano

    Montepulciano – czerwony szczep winorośli pochodzący z Włoch, przypuszczalnie z Abruzji. Montepulciano jest czwartą najczęściej uprawianą odmianą we Włoszech, po Sangiovese, Catarratto Bianco i Trebbiano. Winorośl praktycznie nie występująca nigdzie na świecie poza Półwyspem Apenińskim. Niewielkie nasadzenia są wprawdzie w Argentynie, ale ich znaczenie jest symboliczne. Wina są kwasowe i smakują mieszanką czerwonych owoców (maliny, wiśnie) z ziołami (oregano). Niekiedy smaki stają się bardziej dżemowe, lub przesuwają się w stronę czarnych owoców (np. węgierek). W winach riserva owocowa kwasowość słabnie, pojawia się za to więcej korzennych aromatów beczki. Wina z tej odmiany dobrze łączą się z jedzeniem i nie wymaga to wyrafinowanej sztuki sommelierskiej. Typowe włoskie potrawy (pasta, pizza) zwłaszcza z dodatkiem sosu pomidorowego dobrze smakują z tym winem. Montepulciano można także zestawiać je z pieczonym lub duszonym czerwonym mięsem.

  • Muscat

    Muscat - należy do najstarszych uprawianych przez człowieka winnych szczepów. Jego historia sięga Starożytności. Pod nazwą Muscat w różnych wariantach kryje się co najmniej 150 różnych, zazwyczaj spokrewnionych ze sobą szczepów i krzyżówek zarówno z Vitis Vinifera jak i Hybryd. Odmiana ta staje się prawdziwym źródłem bardzo rozmaitych w klasie i złożoności win – większość jednak cechuje perfumeryjna intensywność zapachu. Czasami łączona jest z innymi odmianami, np. z Clairette i Grenache Blanc. Wyróżnia ją aromat – słodki i egzotyczny w wyrazie: świeże owoce cytrusowe, bardzo charakterystyczny – paradoksalnie rzadko spotykany – aromat soku z winogron a także płatków róży i białych kwiatów. Wina są zazwyczaj miękkie, z niewielką kroplą kwasowości.

  • Muscat Ottonel

    Muscat Ottonel -  to krzyżówka pomiędzy odmianą Chasselas a bliżej niezdefiniowaną odmianą, również należącą do rodziny muscatów (prawdopodobne, że był to muscat de saumur). Odmianę tę wyhodowano w Dolinie Loary około 1852 roku. Muscat Ottonel preferuje nieco chłodniejsze klimaty środkowej i wschodniej części Europy, np. Alzacji i Austrii (Neusiedlersee), gdzie wykorzystywany jest jako odmiana do win z późnego zbioru. Odmianę tę uprawiają również Węgrzy mawiając nań muskotaly, uprawy można spotkać również w Rumunii, gdzie nazywany jest Tamiioasa Ottonel.

  • Muller Thurgau

    Muller Thurgau - Jedna z pierwszych odmian winorośli „zaprojektowana” przez botanika. Jego twórcą był dr Hermann Müller, który w szwajcarskim kantonie Thurgau w 1882 roku ogłosił stworzenie nowego szczepu będącego krzyżówką rieslinga i silvanera. Sam autor chciał nazwać ją rivanerem (i ta nazwa się przyjęła), ale z czasem pojawiła się także druga, bardziej popularna: Muller – Thurgau. Winorośl uprawiana głównie w Niemczech, Austrii, na Węgrzech, we Włoszech, Muller Thurgau to wino białe, dość lekkie, o aromatach jabłkowo – kwiatowych ze stonowaną kwasowością. Powinno być pite młode, samo, albo z lekkimi przekąskami. Świetnie sprawdzi się jako towarzysz lekko aromatycznych dań.

  • Nebbiolo

    Nebbiolo - szczep został wyhodowany w Piemoncie, chociaż jako miejsce jego pochodzenia wskazywana jest także Lombardia. Nazwa wywodzi się od piemonckiego słowa nebbia (mgła) z uwagi na wszechobecne mgły zwłaszcza w obszarze Langhe. Inna wersja podaje za źródło słowo nobile (szlachetny). Genetycznie Nebbiolo jest bardzo podobny do Viognier. Pierwsza wzmianka o szczepie pochodzi z 1268 r. i opisuje winorośl rosnącą w pobliżu Rivoli. Szczep występuje także pod nazwami – Spanna, Picutener i Chiavennasca. Najczęściej produkuje się je jako wino jednoodmianowe. Rzadziej miesza się z Cabernetem lub Barberą. Nebbiolo charakteryzuje się ciemną barwą i wysoką tanicznością. Ma dużo alkoholu i lubi starzenie. Jego bukiet może rozwijać się przez wiele lat. Główne aromaty to wiśnia, jeżyna, czekolada, rodzynki, zioła, anyż, lukrecja, tytoń, ziemia, truskawka, śliwka, róża, fiołki, smoła, trufle. Dębowe beczki dodają aromatów wanilii, dymu, skóry, cedru, cygar. Wina te najlepiej komponują się z potrawami mięsnymi, łososiem, kurczakiem cacciatore, dojrzałymi, twardymi serami i truflami.

  • Olaszrizling

    Olaszrizling czyli Riesling włoski, najbardziej rozpowszechniona biała odmiana na Węgrzech. Popularna od Austrii (Welschriesling) po Rumunię (Riesling Italico), od Słowacji (Rizling Vlašský) po Serbię (Rizling italijanski). Zabawne, bo nie jest to ani szczep włoski, ani tym bardziej Riesling niemiecki, królewski, o którym mimowolnie myślimy. Podobno Węgrzy chcieli rozwiązać ten tożsamościowy problem nadając szczepowi nowe imię. Miał być Nemes, Oris albo Mandula; żadna z tych nazw ostatecznie się nie przyjęła.Powstają zeń wina dość pełne, lubiące dąb, świetne do picia po 2-3 latach od zbiorów, z dobrą kwasowością.

  • Pansa Blanca

    Pansa Blanca - Xarel·lo, biała odmiana winorośli, prawdopodobnie pochodząca z Katalonii. Znana jako jeden z klasycznych szczepów wykorzystywanych do produkcji wina Cava, lecz dzięki wyrazistemu charakterowi jest chętnie przerabiana na wina spokojne, w większości przypadków odmianowe. Szczep ten jest uprawiany zaledwie przez kilku producentów jedynie w małej, północno-katalońskiej apelacji Alella. Młode wina odmianowe ze szczepu Pansa Blanca charakteryzuje spora kwasowość i mocna budowa, a także dobry poziom alkoholu. Nadają się do starzenia w dębowych beczkach. Są średnio aromatyczne, dominują w nich wyraźne nuty owocowe (zielone jabłko, cytryna, grejpfrut) oraz ziołowe. Pansa blanca bardzo dobrze sprawdza się w kupażach, podnosząc kwasowość win oraz nadając im więcej ciała. W gastronomii, dzięki dobrej kwasowości, są wyśmienitym dodatkiem do grillowanej ryby oraz owoców morza.

  • Pecorino

    Pecorino – stary biały szczep winorośli, spotykany przede wszystkim w środkowych Włoszech i pochodzący przypuszczalnie z okolic Perugii, gdzie rósł w XIX wieku. Uprawiany w regionach Abruzja, Lacjum, Marche oraz Umbria. Jakie jest Pecorino? Z pewnością wyjątkowe. Krystaliczne, o jasno słomkowej barwie połyskującej zielonymi refleksami. Natomiast w nosie jest intensywne, otwierające się aromatem dojrzałych owoców: melonem ,,cantalupa”, gruszką „konferencją”, renklodą ale też szałwią, kwiatami czeremchy. W smaku powtórzone owoce i nadzwyczaj przyjazna kwasowość, dająca wrażenie nieustającej rześkości. Jest winem długowiecznym, zachowując latami swój charakter. Wina na bazie tego szczepu są mocno mineralne, wymagające stonowanych potraw o ograniczonej liczbie przypraw. Imponująca większość, bo aż 70% produkcji Pecorino trafia na japoński rynek, gdyż zostało uznane za najbardziej odpowiednie wino do sushi jak i do owoców morza.

  • Pinot Grigio

    Pinot Grigio - Pinot Grigio, Pinot Gris, Sivi Pinot, Szary Pinot, Rulandske Sede, Grauburgunder, Szurkebarat. To wszystko geograficzne synonimy szczepu o bladoróżowych skórkach, pochodzącego z Burgundii i wywodzącego od Pinot Noir. Najbardziej znane wina z Pinot Grigio pochodzą z Alzacji we Francji, bądź z Wenecji Euganejskiej (Veneto) i Wenecji Julijskiej (Friuli-Venezia Giulia) we Włoszech. Klasyczne włoskie Pinot Grigio jest robione jako wino rześkie, niezbyt skomplikowane, nieco kwiatowe, z jabłkowo-cytrynowymi niuansami. Natomiast te, robione w alzackim stylu, to wina zdecydowanie bogatsze pod każdym względem: bardziej złożone w aromacie, bardziej złożone w smaku, dłużej zdolne zachować dobrą jakość. Pinot Grigio świetnie odnajduje się w wyrazistych potrawach, szczególnie w kuchni śródziemnomorskiej i azjatyckiej. Udane połączenie będą z sałatką z kalmarami z grilla z pesto z selera, risotto z krewetkami, spaghetti z cytryną i szpinakowym sosem, pieczonym dorszem, przepiórkami, łososiem z dodatkiem imbiru czy też halibutem.

  • Pinot Gris

    Pinot Gris - Szczep Pinot Gris znany jest od czasów średniowiecza. Wywodzi się on z Burgundii, gdzie ówcześnie określany był nazwą Fromenteau. Wina z tego szczepu w wydaniu alzackim są średnio-intensywne z wyraźnym kwiatowym bukietem i jak mało które nadają się do leżakowania. W Niemczech dają treściwe wina z wyraźną kwasowością. Na północy Włoch daje przesmaczne wina pomarańczowe, które mają tylu samo fanów, co przeciwników. Trend na te wina odnajdziemy również w Gruzji. Pinot Gris świetnie odnajduje się w wyrazistych potrawach, szczególnie w kuchni azjatyckiej. Udane połączenie będą z sałatką z kalmarami z grilla z pesto z selera, risotto z krewetkami, spaghetti z cytryną i szpinakowym sosem, pieczonym dorszem, przepiórkami, łososiem z dodatkiem imbiru czy też halibutem.

  • Polska Jutrzenka

    Polska Jutrzenka - pierwsza przerobowa (do wyrobu wina) odmiana winorośli wyselekcjonowana w Polsce. Odmianę tę wyhodował w Jaśle w latach 80-tych XX wieku Roman Myśliwiec. Jest to krzyżówka odmian SV12-375 i Pinot Blanc. Odmiana uprawiana w Polsce, ale spotykana już w kolekcjach i próbnych uprawach na Morawach, Słowacji i Wielkiej Brytanii. Polska Jutrzenka daje wina o dobrej budowie, dość mocne, ekstraktywne, o zrównoważonej kwasowości. Najbardziej charakterystyczną cechą tej odmiany jest bardzo wyrazisty aromat, na który składają się nuty świeżych owoców (cytrusy, jabłko), liści porzeczki i świeżej mięty. Najczęściej do mieszania z innymi mało aromatycznymi odmianami win, oraz do wyrobu win likierowych. W corocznym konkursie „Galicyjski Konkurs Win” wina z odmiany jutrzenka otrzymują wysokie notowania.

  • Pinot Noir

    Pinot Noir - (zwany w Niemczech Spätburgunderem a we Włoszech Pinot Nero) pochodzi z Burgundii, gdzie uprawiano ją już za czasów rzymskich i skąd pochodzą najlepsze wina z tej odmiany. Poza Francją, w Europie najczęściej uprawia się go również w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Słowenii, Chorwacji, Bułgarii, Rumunii, Mołdawii, Czechach i na Węgrzech (tu najciekawsze rezultaty). Pinot Noir to sprawiająca trudności w uprawie odmiana dająca lekkie wina czerwone o względnie jasnym zabarwieniu. Charakterystyczne dla Pinot Noir są aromaty wiśni, truskawek i malin. Pinot noir dzięki wysokiej kwasowości i lekkiej budowie jest bardzo dobrym towarzyszem stołu. Klasycznym połączeniem jest dziczyzna, ale lekki Pinot Noir można podać też do tłustszych ryb (łosoś, tuńczyk, nawet makrela), jest też dobrym wyborem do miękkich, niezbyt aromatycznych serów, które z reguły trudno połączyć z czerwonymi winami (brie, pont-l’évêque, reblochon).

  • Primitivo

    Primitivo - Jeden z najbardziej popularnych szczepów Włoch uprawiana w Apulii, chociaż pochodzi z Chorwacji. Nazwa „Primitivo” nie ma nic wspólnego z „prymitywnością”. Łaciński primativus (nazwę szczepu wymyślił biegły w łacinie ksiądz, Don Filippo Francesco Indellicati) oznacza tyle, co „wcześnie dojrzewający”. To jedna z najwcześniej – zazwyczaj w sierpniu – zbieranych odmian Włoch. Primitivo pachnie rozgrzanymi w słońcu, dojrzałymi owocami – śliwką, czereśnią, truskawką, jeżyną. Do tego kawą i oliwkami, a w przypadku win dojrzewających w beczce także wanilią i czekoladą. Wino Primitivo ma niską kwasowość, wysoki alkohol i cukier resztkowy, mało garbników i dużo konfiturowego owocu (śliwki, czereśnie), zazwyczaj przeznaczone są do picia za młodu; optymalny okres starzenia wynosi do 5 lat.

  • Regent

    Regent - atrakcyjna niemiecka odmiana winogron do wyrobu czerwonego wina. Odmiana dobrze się sprawdza w naszym klimacie, przez co obecnie da się zauważyć wzrost jej popularności w Polsce. Grona i jagody podobne nieco do odmiany Pinot Noir. Wino jest zbliżone swoim owocowym smakiem do tego, jakie otrzymuje się z winogron odmiany Pinot Noir, zawiera jednak mniej tanin , dlatego jest znacznie łagodniejsze od win burgundzkich. Często są to wina o dużej zawartości alkoholu, pełne ekstraktu (niczym wina z krajów południowych) z wyczuwalnym smakiem taniny. Aromat wiśni albo porzeczki przypomina inne wysoko cenione wina czerwone. Wina wysokiej klasy leżakuje się w beczkach barrique. Wina relatywnie szybko są zdatne do picia i w zależności od jakości podaje się je do wędlin i serów serwowanych na desce lub intensywnych w smaku potraw mięsnych z gęstymi sosami (udziec jagnięcy, ragout wieprzowe, dziczyzna).

  • Riesling

    Riesling - to biała odmiana winorośli pochodząca z doliny Renu w Niemczech. Jest aromatycznym gatunkiem winorośli o kwiatowym, niemal perfumowanym bukiecie i wysokiej kwasowości. Riesling jest często konsumowany jako młode wino. Na tym etapie jest ono owocowe i aromatyczne, może uwalniać aromaty zielonych jabłek, grejpfruta, brzoskwini, agrestu, miodu, kwiatu róży czy świeżo ściętej trawy, zazwyczaj ma również rześki smak spowodowany wysoką kwasowością. Wysoka kwasowość i gama smakowa Rieslinga sprawiają, że wino nadaje się do długiego leżakowania. Z winogron z późnych zbiorów pokrytych szlachetną pleśnią, powstają specjalne wina są typu Auslese, Beerenauslese czy Trockenbeerenauslese o wyjątkowej jakości i wspaniałym bukiecie. Z wiekiem w winach riesling często pojawia się nuta benzynowa, którą można również kojarzyć z naftą, olejem lub gumą.

  • Rondo

    Rondo -  Bardzo dobra, plenna odmiana winnicza do wyrobu czerwonego wina. Jest to hybryda międzygatunkowa pochodząca od szczepów Sankt Laurent i Saperawi. Hybrydę tę stworzył w 1964 roku prof. Helmut Becker w Niemczech, w słynnym instytucie w Geisenheim (Rheingau). Spotkamy je w krajach chłodniejszych m.in. w Danii, południowej Szwecji czy Szwajcarii, a od jakiegoś czasu całkiem niezłe efekty z rondo uzyskują np. winiarze angielscy. Z dużym powodzeniem odmiana uprawiana jest także w Polsce. Wina wytworzone z Rondo są krzepkie, o silnie nasyconej, ciemnopurpurowej barwie i granatowo-fioletowym połysku. Duża zawartość tanin i dobra ekstraktywność dają tym winom niepospolity temperament i prawdziwie soczysty wdzięk.

  • Rotgipfler

    Rotgipfler - to aromatyczny szczep, skrzyżowanie Traminera i Roter Veltlinera, dający wina potężne, mocno alkoholowe i dobrze nadający się do przechowywania w piwnicy. Bliski krewny Gruner Veltlinera swoją jedyną ojczyznę ma w Thermenregion (Austria) w okolicach Gumpoldskirchen. Przy silnym ograniczeniu wydajności, wino z Rotgipflera wykazuje wysoką zawartość ekstraktu, przyjemną kwasowość oraz znakomity bukiet. Często kupażowany jest z innym endemicznym szczepem Zierfandler, tworząc tradycyjne w regionie Thermenregion wino. Potrafi być eleganckie i zrównoważone dzięki świeżej kwasowości oraz dojrzewać przez wiele lat. W najsłynniejszym wydaniu z okolic Gumpoldskirchen, ten kupaż daje słodkie wino, które jest pełne i pikantne z typowym bukietem migdałów i pistacji.

  • Roussanne

    Roussanne – szczep biały znany przede wszystkim z Francji, z doliny Rodanu. Coraz częściej uprawia się go w Kalifornii i Australii. Wina, które daje, są winami ciężkimi, pełnymi, o orzechowo, migdałowym aromacie z charakterystyczną nutą herbaty ziołowej. W ciepłym klimacie albo przy wyjątkowo gorącym lecie daje wina o aromacie miodu. By wyrazić swą elegancję, grona muszą być przed zbiorem bardzo dojrzałe. Wina z tego szczepu polecane są do picia z kremowymi daniami z kurczaka lub makaronu oraz z owocami morza.

  • Samling 88

    Samling 88 (Scheurebe) - W trakcie I WŚ, a konkretniej w roku 1916, Georgowi Scheu udało się wyhodować z 88 siewek nowy szczep, a mianowicie Scheurebe. Było to skrzyżowanie Rieslinga i Silvanera. Zanim oficjalnie nadano nazwę temu szczepowi do końca 1945 roku mówiono na niego „winorośl dr. Wagnera“, a później „S 88“ lub „Samling“ (nazwy od 88 siewek, czyli po niemiecku: 88 Sämlinge). Wina Scheurebe to doskonałe uzupełnienie aromatycznych i pikantnych potraw, począwszy od przystawek, a skończywszy na deserach. Wina Scheurebe występujące prawie tylko jako wina jakościowe z wyróżnikiem i są z reguły półsłodkie lub słodkie. W zależności od jakości kolor wina jest bladożółty, słomkowożółty lub intensywnie złotożółty. Delikatne wina klasy Kabinett oraz średnio ciężkie Spätlese wyróżniają się bogatym bukietem i harmonicznym połączeniem pobudzającej kwasowości z owocową słodyczą. Bukiet często przypomina porzeczkę, rzadziej mango, mandarynkę, limonkę, brzoskwinię. Słodkie wina wyróżniają się długą trwałością, a po wielu latach leżakowania wytwarzają aromat brzoskwini lub róży.

  • Sangiovese

    Sangiovese - Włoska odmiana winorośli, podstawa tak sławnych win jak Chianti czy Brunello. Sangiovese daje zwykle wina niezbyt ciężkie, soczyste, owocowe, z dominacją wiśni i czereśni oraz innych czerwonych owoców. Główną cechą odmiany jest wysoka kwasowość, toteż Sangiovese daje wina żywe, kwaskowate, elektryzujące. W winach z cieplejszych miejsc, np. Morellino di Scansano, a także w ciepłych rocznikach Brunello i Chianti, znajdziemy więcej miękkości i dojrzalsze nuty owocowe (jagody, śliwki). Garbniki mogą sięgać od delikatnych (Chianti DOCG) po mocarne (Vino Nobile). Z wiekiem Sangiovese, jak każde wino, traci owoc, pojawiają się nuty ziemiste, balsamiczne, grzybowe. Lekkie Chianti DOCG lub IGT zagra z wędlinami, bruschettą, kawałkiem owczego sera albo nawet pizzą. Średnio ciężkie Sangiovese nadaje się do makaronu w cięższych sosach (gulasz, duszone warzywa), potraw jednogarnkowych, pieczonego schabu (Sangiovese bardzo lubi wieprzowinę). Najmocniejsze Brunello albo Vino Nobile należy podawać do befsztyków albo gulaszu z dzika, ewentualnie do starego sera typu Pecorino lub Parmigiano Reggiano.

  • Sankt Laurent

    Sankt Laurant - To niezwykle ciekawy szczep dobrze znany w całej środkowej Europie. Robią go Austriacy, Czesi, Słowacy, a co nieco także Niemcy. Pochodzi z Francji (prawdopodobnie z Alzacji) i jest najpewniej krzyżówką Pinot Noir z bliżej nieokreślonym szczepem. Zawdzięcza swoją nazwę św. Wawrzyńcowi, który jest między innymi patronem kucharzy. Dzisiaj Sankt Laurent (Saint Laurent) uprawia się głównie w Austrii. Wysoki ciężar moszczu z dobrym ekstraktem i dobrą kwasowością pozwala na uzyskanie mocnych, a przy tym świeżych i owocowych win czerwonych. Charakteryzują się wyrazistą kwasowością oraz małą zawartością tanin. Można wyczuć aromat owoców czarnego bzu lub dzikiej wiśni.  Ich kolor jest karminowy. Dobrzy, doświadczeni winiarze uzyskują bardzo dobre wina o wysokim potencjale starzenia. Sankt Laurent daje także wina różowe, przy produkcji których stosuje się metodę natychmiastowego tłoczenia lub bardzo krótkiej maceracji.

  • Sargamuskotaly

    Sargamuskotaly - to szczep z rodziny muskatów, zwany też muscat lunel, yellow muscat, czy po prostu muskat żółty. Bardzo stara odmiana winorośli, której pochodzenie ampelografowie przypisują Syrii, Egiptowi lub Arabii. Należy do jednej z trzech odmian (obok Harslevelu i Furminta) tradycyjnie uprawianych w regionie Tokaj. Sargamuskotaly uprawiana jest także we Francji, Włoszech, Hiszpanii, na Węgrzech, w Jugosławii, Bułgarii, Rumunii i USA. Wina z tego szczepu mają aromat miodowy, owocowy, przyjemny smak nawet w wersji rzadszej, czyli wytrawnej. Jednak najczęściej spotykane wina ze szczepu Sargamuskotaly, to bardzo aromatyczne i lubiane wina półwyrawne i półsłodkie z Węgier.

  • Sauvignon Blanc

    Sauvignon Blanc szturmem zdobył światowe rynki wina dzięki swojemu kuszącemu, aromatycznemu stylowi. Nie tylko zapach ale także smak tego szczepu nie pozostawia złudzeń co mamy w kieliszku. Wyraziste, napięte, potężne białe wino potrafi przysporzyć wiele przyjemności podczas degustacji. Obok bogatego stylu spotkać można także Sauvignon Blanc subtelniejsze, co czyni je może mniej przebojowymi ale za to sprawia przyjemną grę w połączeniu z jedzeniem. Do najbardziej znanych krajów produkcji należą: Nowa Zelandia oraz Francja. Występuje także w zaskakujących na pierwszy rzut regionach jak Rueda oraz Eger. Takie wina pasują z sałatkami i lżejszymi daniami. Wyższa kwasowość i niższa aromatyczność grać będzie w połączeniu z lekką rybą. Doskonały Aperitif oraz jedno z tych win podczas ciepłego i słonecznego dnia.

  • Semillon

    Semillon - Francuska biała odmiana winogron, z której powstają wytrawne i słodkie wina, przede wszystkim w Bordeaux, Australii, Nowej Zelandii i RPA. W połowie XX wieku była najczęściej sadzoną białą odmianą świata. Z Semillon (i Sauvignon Blanc) zrobione są wszystkie słodkie wina takich bordoskich apelacji jak Sauternes, Barsac, Loupiac, co wiąże się z łatwością, z jaką szczep ten poddaje się szlachetnej pleśni. Sauvignon Blanc i Semillon (ew. z dodatkiem Muscadelle’a) to tzw. biały Bordeaux blend, podstawa win białych z apelacji Bordeaux, Entre-Deux-Mers, Pessac-Léognan czy Graves. Przy produkcji win wytrawnych miesza się go z Sauvignon Blanc, żeby wzajemnie równoważyły się i dawały równowagę winu. Przy kwasowym, trawiastym Sauvignon niezbędne są czasem cechy Semillon, czyli świeże owoce, gruszki, figi i miód.

  • Seyval Blanc

    Seyval Blanc - mieszaniec międzygatunkowy winorośli, wyhodowany w 1919 roku w Saint-Vallier ze skrzyżowania odmian Seibel 5656 lub Seibel 4995 i Seibel 4986 (Rayon d'or). Z tych samych odmian uzyskano szczep Seyval Noir. Nazwa wywodzi się od początkowych liter nazwisk hodowców. Jedna z najbardziej popularnych i cenionych białych odmian winorośli uprawianych w polskich winnicach. W winach z odmiany Seyval Blanc najczęściej dominują aromaty zielonych jabłek, cytrusowe (melona, cytryny, brzoskwini, mango), ziół i polnych kwiatów, świetnie sprawdzając się w kuchni oraz jako aperitify. Seyval świetnie komponuje się ze szparagami pod beszamelem czy pierogami z kapustą.  Jest to odmiana, która dzięki budowie i wysokiej kwasowości dobrze nadaje się na wina musujące.

  • Solaris

    Solaris - jest odmianą hybrydową, wyhodowaną w Niemczech z Merzlinga i siewki 'Geisenheim 6493' (Zarya Severa × Muscat Ottonel). Nazwa pochodzi od łacińskiego słoneczny i ma symbolizować siłę i wczesne dojrzewanie. Jest ona powszechnie spotykana w winnicach wszystkich regionów w Polsce. Solaris to szczep, który zwykle daje wina lekkie i uniwersalne, o średnio intensywnych aromatach owoców cytrusowych, jabłek, brzoskwiń i nektarynek. Ze względu na naturalną wysoką zawartość cukrów, Solaris świetnie nadaje się do produkcji win o różnym stopniu słodyczy.

  • Syrah

    Syrah - Syrah i Shiraz to dwie nazwy tego samego szczepu. Szczepu o dwóch obliczach. Jedno jest soczyste, kwasowe, ziołowe, z kościstym kręgosłupem i pieprznym finiszem, drugie z kolei jest alkoholowe, strukturalne, czekoladowe, z akcentami dojrzałych, likierowych owoców śliwki i wiśni. To szczep który w zależności od klimatu i metod winifikacyjnych może dać bardzo różnorodne efekty. W winach wytwarzanych z gron zbieranych w chłodniejszych klimatach ujawnia się także charakterystyczny aromat czarnego pieprzu. Australijskie odmianowe syrah, w przeciwieństwie do europejskich, charakteryzują się bardziej delikatnymi taninami oraz większym urozmaiceniem bukietu doskonale odzwierciedlającym charakterystykę poszczególnych terroir. Ojczyzną Syrah jest północna część Doliny Rodanu, słynąca z win wytwarzanych w apelacjach Crozes Hermitage oraz Côte Rôtie. Drugim krajem, słyącym z wyśmienitych win ze szczepu syrah jest Australia.

  • Tempranillo

    Tempranillo - najważniejsza czerwona odmiana winorośli w Hiszpanii. Nazwa jest zdrobnieniem hiszpańskiego słowa temprano = „wczesny”. W produkcji win często miesza się tempranillo z Garnachą (znaną poza Hiszpanią przede wszystkim pod nazwą Grenache), np. w winach z regionu Rioja. Wina z Riojy składają się zwykle w 60–90 % z Tempranillo, a pozostała część przypada na Garnachę i Mazuelo (Carignan). Wina są ciemne i długowieczne, mają silny „kręgosłup” i aromatycznie-owocowy charakter. Wina z Tempranillo wyróżniają się elegancką miękkością i słodkimi taninami i w przeciwieństwie do "cabernetów" dobrze nadają się do konsumpcji nawet młode. Odmiana doskonale nadaje się do starzenia w drewnie, szczególnie w beczkach barrique w celu uzyskania bogatszej struktury. W bukiecie odnaleźć można, w zależności od pochodzenia i winifikacji, aromaty wiśni, bakalii, śliwek, czerwonych owoców i jagód (po starzeniu), a w mniejszym stopniu liści tytoniu, przypraw, skóry, lukrecji i gorzkiej czekolady.

  • Teroldego

    Teroldego - nie jest uprawiany nigdzie z wyjątkiem doliny Adygi, dlatego stał się wizytówką całego regionu Trydent-Górna Adyga (Trentino - Alto Adige). Wina na bazie Teroldego są bardzo intensywne, o ciemnym kolorze i charakterystycznym owocowym aromacie. Teroldego jest chyba najciekawszym winem serwowanym w wielu lokalach we włoskich Alpach. Jest bowiem mniej garbnikowe niż Lagrein, ale bardziej aromatyczne i złożone niż Schiava, wszechobecna na tym obszarze. Teroldego Rotaliano rzadko bywa szczególnie złożonym winem, potrzebuje niewiele czasu podczas leżakowania, aby pokazać się jako niezwykle miękkie, przyjemne, nawet szalenie eleganckie. Szczególnie dobre bywają te od dobrych producentów z oznaczeniem Riserva.

  • Touriga Nacional

    Touriga Nacional - czerwona odmiana winorośli, pochodząca z Portugalii i uważana za najszlachetniejszą z miejscowych odmian. Wzmiankowana była już w XIII wieku. Badania genetyczne potwierdziły bliskie pokrewieństwo między Touriga Nacional a szczepem Tinta Barroca. Touriga Nacional cieszy się opinią najlepszej z podstawowych odmian w produkcji win porto, zwłaszcza tych o najwyższej jakości. Dużym uznaniem cieszą się także wytwarzane z niej wina stołowe m.in. w regionach Douro, Beiras, Ribatejo, Terras do Sado i Tras-os-Montes. Cechują się one intensywnym czarno-czerwonym kolorem, złożonym i intensywnym bukietem oraz wysokim potencjałem starzenia. Na większą skalę odmiana jest uprawiana tylko w kraju swojego pochodzenia. Szczep Touriga Nacional jest spotykany w mniejszych ilościach także w winnicach australijskich, południowoafrykańskich i w USA.

  • Traminer

    Traminer - Klasyczna stara odmiana winorośli uprawiana m.in. w Alzacji, Austrii, Włoszech, Węgrzech, Słowenii, Słowacji, Chorwacji, Bułgarii, Rumunii, Mołdawii, Hiszpanii, Australii, USA, RPA i Chile. Istnieje także bardzo dobrze znany klon Traminera - Gewurztraminer.

    Wino z odmiany traminer jest nieco mniej aromatyczne niż z odmiany Gewurztraminer. Traminer  to szczep o niezwykłym aromacie dzikiej róży, grejpfruta, korzeni i liczi. Można je odnaleźć zarówno w delikatnie wytrawnych czy półwytrawnych winach z tej odmiany, jak i w winach całkiem słodkich. Jest to jeden z niewielu gatunków winorośli, które dość łatwo rozpoznać. Traminer jest tak charakterystyczny, że oprócz gorących wielbicieli, ma też przeciwników, którzy nie lubią jego kwiatowo-perfumowanych nut.

  • Turbiana

    Turbiana to biała odmiana winorośli pochodząca z Włoch. Nazywana jest również Verdicchio oraz Trebbiano di Lugana, jednak nazwa ta jest o tyle nieadekwatna, że stosunkowo niedawno wykluczono jej pokrewieństwo z innymi odmianami z Trebbiano w nazwie. Turbiana jest nierozerwalnie związana z niewielkim włoskim DOC Lugana, obszarem na południowym brzegu Jeziora Garda, należącym do dwóch regionów – Lombardii i Veneto. Oznacza to, że jeśli mamy do czynienia z winem z DOC Lugana, to w minimum 90% wykonano je z Turbiany. Wina z Lugany odznaczają się zwykle cytrusową kwasowością, kwiatowym aromatem i charakterystyczną nutą migdałów. Chwalone są za równowagę, strukturę i głębię. Zaskakujący może być także ich potencjał do starzenia, który wynosi nawet 10 lat i więcej.

  • Verdejo

    Verdejo to biała endemiczna odmiana winorośli dla terenów położonych wokół miejscowości Rueda w Hiszpanii, gdzie znajduje się również słynna apelacja win D.O. Białe wina wytwarzane w tej apelacji muszą mieć w swoim składzie przynajmniej 50% Verdejo. Zwykle są one odmianowe, można również znaleźć ciekawe kupaże z Macabeo (Viura) lub/i z Sauvignon Blanc. Największym atutem win odmianowych Verdejo jest ich wyśmienita i zdecydowana kwasowość. Winogrona tego szczepu charakteryzują się ponadto potężną ekstraktywnością aromatów. W bukiecie odmianowych win Verdejo dominują nuty owoców (owoce cytrusowe i tropikalne) oraz trawiaste. W smaku są one świeże, owocowe, o długim posmaku z lekko goryczkową końcówką z gliceryczno-anyżową nutą. Charakteryzują się znacznym ciałem i dużą zawartością alkoholu, ładnie ukrytą dzięki naturalnej kwasowości i owocowości szczepu.

  • Viura

    Viura (Macabeo) - to najbardziej rozpowszechniona w Hiszpanii biała odmiana winorośli której owoce służą do produkcji win. Mówiąc o winach z hiszpańskiego regionu La Rioja najczęściej na myśl przychodzą nam czerwone tempranillo, niekiedy kupaże z małą ilością Garnacha, Graciano czy Mazuelo. Tymczasem jest jeszcze pewna biała odmiana winorośli uzupełniająca ofertę większości tamtejszych winiarni i jest to właśnie Viura. W duecie z Verdejo stanowi dobrą kombinację dla białych win z apelacji D.O. Rueda.

  • Welschriesling

    Welschriesling nazwa (niemiecki przedrostek welsch-) sugeruje, że mamy do czynienia z odmianą, która na tereny niemieckojęzyczne przywędrowała z krajów romańskich (Francja, ew. Włochy). Na Węgrzech Welschriesling znany jest pod nazwą Olaszrizling natomiast w Chorwacji jako Graševina. Wszechstronny Welschriesling daje wina o niemal wszystkich poziomach jakości. Charakteryzuje się dobrą kwasowością i owocowym bukietem zielonego jabłka i cytryny. Służy głównie do wyrobu prostych, orzeźwiających win przeznaczonych do szybkiej konsumpcji.

  • Zenit

    Zenit to lokalny szczep biały uprawiany na Węgrzech i praktycznie nieznany poza tym krajem. Stworzona w roku 1951 jako krzyżówka odmian bouvier i ezerjó. Szczep Zenit uprawia się głównie w wyżej położonych parcelach. Doskonale odnajduje się w chłodniejszym klimacie podgórza Mátry. Zenit dojrzewa wcześnie i daje dość aromatyczne wina o owocowym zapachu i dobrej kwasowości. Jednoodmianowe wina Zenit posiadają bladozieloną barwę, pachną świeżą gruszką, zielonym jabłkiem, polnymi ziołami, miętą. W ustach dominują nuty ziołowe, uzupełnione aromatami gruszek, jabłka, cytrusów, przy sporej, aczkolwiek wyważonej kwasowości i słonej mineralności.

  • Zweigelt

    Zweigelt – „wiśniowa bomba” czyli najpopularniejszy czerwony szczep Austrii, zresztą w Austrii i przez Austriaka stworzony. Miało to miejsce w latach 20 XX wieku, kiedy to doktor Fritz Zweigelt skrzyżował ze sobą inne popularne w Austrii odmiany Sankt Laurent i Blaufrankisch. Można go spotkać w całym kraju, ale szczególnie cenione są wina tej odmiany pochodzące z Burgenland. Zweigelt jest odmianą plenną, radzącą sobie również w chłodnym klimacie. Daje wina lekkie, świeże, intensywnie owocowe i soczyste oraz raczej kwasowe (wiśnia!). Charakterstyczny jest też niuans wanilii, który występuje nawet w niebeczkowanych winach. Nie bez powodu Zweigelt porównywany jest winami robionymi z Pinot Noir. Polecamy szczególnie do kaczki!

na stronę
Pokazuje 1 - 24 z 285 elementów
Pokazuje 1 - 24 z 285 elementów