"Dobre" to pojęcie subiektywne, bo smak każdego z nas się różni - i często sprytni wytwórcy popularnych tańszych trunków potrafią nim sterować, by wywołać wrażenie, że butelka za 25 zł może zawierać "pyszne wino". Już średniozaawansowany amator potrafi rozróżnić dobre wino od złego. Ogromna większość win drogich należy do tej pierwszej grupy - to dobre wina.
Wystarczy wspomnieć wymienione wcześniej Tokaje. Szczególnie te słodkie - Szamorodni, 5- i 6-putonowe. To wina niezwykłe w odbiorze. Słodkie, a przy tym bardzo kwasowe, dzięki czemu próbując nie doznajemy uczucia przesłodzenia. Ich aromaty są bogate w nuty suszonych owoców, karmelu, ziół, kwiatów. Takim winem jest np. Oremus - Tokaji Aszu 5 putt. z wielkiego rocznika 1972.
Na świecie był to rok znakomity dla dwóch regionów Europy - Douro i Tokaju, a fatalny dla Bordeaux. Równie świetne plony powtórzyły się w Tokaju później w 1993 i 2000. Tokaj z 1972 r. jest w smaku zaskakująco świeży - uwierzcie, że wrażenia z picia świetnych słodkich białych win są zupełnie inne, niż wrażenia z próbowania win czerwonych. Wystarczy nalać do kieliszka centymetr, pokręcić, by aromaty się uwolniły i wzniosły ponad taflę wina. W smaku wciąż świeże, niezwykłe, pozostawiające długi finisz - wszystko to sprawia, że zachowujemy je na długo w pamięci.
Jest oczywiście paleta innych smaków drogich białych win - od bardzo wytrawnych, kremowych czy ciasteczkowych szampanów brut nature czy szczupłych, "kostycznych" sherry, poprzez "ostre", mineralne chablis, delikatne i zmysłowe burgundy, po rieslingi, których paleta aromatów rozciąga się od cytrusów, poprzez egzotyczne owoce, po petrol stacji benzynowej.
Jak smakują drogie wina czerwone? Tu już doznania są inne, choć również paleta odcieni czerwieni, aromatów i smaków jest bardzo szeroka. Delikatne (z pozoru - bo mają potężną strukturę pozwalającą na ich długie przechowywanie) czerwone burgundy pachną i smakują lekkim czerwonym owocem spod znaku truskawek, malin, ale przy tym przyprawami, ziemią, ziołami, cedrem, dymem, liśćmi tytoniu.
Potężniejsze w odbiorze są drogie wina Bordeaux - bardziej skoncentrowane, bardziej taniczne, tym regionie znajdziemy całą panoramę win o aromatach od lekko malinowych po potężnie skontrowane okazy spod znaku jeżyny i czarnej porzeczki. Ich taniny bywają potężne za młodu, a w starszych winach są przepięknie "zeszlifowane" na jedwab - finisz subtelny i długi. Różnicę między "tanim" (i całkiem znośnym) bordeaux za 9 euro a klasykiem za 70 euro lub więcej czuć bardzo wyraźnie. Dziesiątki czy wręcz setki lat tradycji produkcji wina daje widoczny rezultat.
Jeszcze bardziej imponujące są wina z Hiszpanii - jeśli macie okazję spróbować drogiej Hiszpanii, nie wahajcie się ani chwili. Choć sporo znawców będzie wychwalać Francję, to topowe hiszpańskie wina są niesamowite. Pingus 2011 z apelacji Ribera Del Duero, który jest w ofercie Rafa Wino, to dzieło inżyniera Petera Sisseka, który korzysta z rad "cudownego dziecka" Bordeaux Jeana-Luca Thunevina. Wino powstało na przekór wielu zasadom produkcji czerwonych win - mamy tu fermentację w otwartym dębie, choć większość winiarzy unika kontaktu wina z tlenem. Mamy do czynienia z tajemnicą wielkiego wina.
Jest jeszcze wiele wielkich i drogich win na świecie - Porto, Sherry, Malaga, wielkie Ridge czy Opus One z Kalifornii... Jeśli tylko macie szansę spróbować, kupić butelkę czy choćby kieliszek - nie wahajcie się. Te wina nigdy za naszego życia nie będą tańsze, a zmiany klimatyczne sprawiają, że burgundy wyprodukowane za życia naszych wnuków będą w smaku inne niż te z czasów naszych rodziców.
